Nastawienie mieszkańców i powstańców Warszawy w pierwszych dniach walki było pozytywne.
W powstaniu warszawskim upatrywano możliwości wyzwolenia kraju spod okupacji niemieckiej.
W pierwszych dniach powstania zauważalna była determinacja żołnierzy AK oraz ofiarny współudział całej ludności Warszawy.
Powstanie Warszawskie było największa po kampanii polskiej w 1939 r. samodzielną operacją prowadzoną przez polskie siły zbrojne w czasie II wojny światowej. Decyzja o stoczeniu bitwy o Warszawę była rezultatem politycznego niepowodzenia planu „Burza”. Powstanie trwało łącznie 63 dni, od 1 VIII do 2 X 1944 r.
Przyczyny Powstania Warszawskiego:
· dążenie dowództwa AK do realizacji planu „Burza”, którego celem było m.in. opanowanie Warszawy przez powstańców i przywitanie Armii Sowieckiej w roli gospodarza,
· utworzenie przez komunistów namiastki rządu polskiego – PKWN, który w swych działaniach był całkowicie uzależniony od Moskwy,
· wezwani do „broni” wysyłane przez radio moskiewskie i radiostację „Kościuszko” nadającą z Lublina, siedziby PKWN,
· wola walki dużej części mieszkańców Warszawy,
· dążenie dowództwa AK do tego, aby powstanie stało się manifestacją polityczną, wstrząsającą sumieniem świata,
· bezpośrednio do wybuchu powstania przyczynił się rozkaz Niemców o stawienie się 100 tys. mężczyzn do prac fortyfikacyjnych oraz fałszywy meldunek o zaobserwowaniu sowieckich czołgów na Pradze.