Wieszcz to osoba która w swojej poezji wieszczy czyli przepowiada przyszłość. Zarówno Mickiewicz jak i Słowacki w swoich utworach podtrzymywali w narodzie polskim wolę walki i przetrwania. Naród polski był dręczony przez zaborców represjami po stłumionym powstaniu listopadowym. Jego upadek był wielką tragedią całego narodu. Tym bardziej, ze wielka liczba powstańców, niejednokrotnie wraz z rodzinami, musiała udać się na emigracje. Mickiewicz w swoich dziełach wynosił naród polski do roli zbawiciela Świata (mesjanizm), wieszczył też całkowitą odmianę losu Polaków. To dawało Polakom złudną nadzieję ale też i podtrzymywało w narodzi ducha walki. Zarówno w Dziadach cz. III jak i w Księgach pielgrzymstwa polskiego przekonywał rodaków że są narodem wybranym. Takiej koncepcji sprzeciwiał się Słowacki. Krytykował narodowe cechy Polaków – tchórzostwo a równocześnie brawurę, brak planów i przemyśleń, działanie jednostkowe – na własną rękę oraz wiarę w nieomylność własnych sądów. Taką postawę reprezentuje Kordian (tytułowy bohater dramatu) – jest przekonany, że samotnie da radę wyzwolić Polskę z niewoli dzięki zabójstwu cara. Nie udaje mu się to jednak, właśnie dlatego że walka o niepodległość i suwerenność narodu powinna być wynikiem współpracy wszystkich ludzi. W utworze Grób Agamemnona Słowacki nawoływał do głębokich przemyśleń nad istotą społeczeństwa i współpracy wszystkich warstw społecznych – dopuszczeni do głosu chłopów a wyzwolenie się spod tyranii szlachty.
Słowacki i Mickiewicz zostali nazwani wieszczami narodowymi. W swoich dziełach nawoływali do podtrzymania ducha narodu i do walki o niepodległość kraju. Mickiewicz wręcz przewidywał przeszłość obiecując rodakom odzyskanie niepodległości. Słowacki nawoływał do walki ale również do głębokiej refleksji nad historią naszego kraju oraz do zadumy nad wadami narodowymi, które według niego powodem upadku Polski.