Wiersz rozpoczyna niespieszna opowieść o spotkaniu dwojga ludzi – arystokratów. Otacza ich spokojny, sielski krajobraz. Atmosfera jest przyjazna. Hrabia zrywa krwawą róże – symbol rewolucji , czyli walki klas. Powoli i niepostrzeżenie słońce zachodzi – zbliża się noc, która kojarzy się z niepokojem i strachem. Tempo w wierszu zaczyna przyspieszać. Zrywa się lekki wiatr, który symbolizuje zmiany. Szal wplątany w gałązki cierniowego krzewu oznacza nadchodzące cierpienie. Niespieszne tempo, opowieści kontrastuje z treścią opowieści. Ostatnia strofka spokojnie opowiada o zagładzie świata. Dlatego odbiór wiersza jest taki mocny.
Rytm w wierszu jest powolny, wręcz leniwy. Zmienia się tylko treść, robi się groźnie. Ten kontrast między treścią a spokojnym tempem wiersza powoduje niepokój u czytelnika.