Wśród państewek włoskich w najlepszej pozycji znajdowało się Królestwo Piemontu, które posiadało konstytucję i było najbardziej rozwinięte. Na jego czele stał Wiktor Emanuel II, premierem państwa był natomiast Camillo Cavour, którzy dążyli do zjednoczenia całych Włoch.
Podobne nastawienie mieli republikanie, a także rewolucjoniści, na czele z Giuseppe Garibaldim, który stał się sojusznikiem władz Piemontu.
Wiktor Emanuel zapewnił sobie także poparcie ze strony Anglii i Francji.
· Najpierw doszło do wojny z państwem Habsburgów, która została wygrana przez połączone siły włosko-francuskie. Wówczas do Piemontu przyłączono Lombardię.
· W kolejnych latach obywatele innych księstw włoskich dokonywali obalenia władców, związanych z Austrią i usiłowali dołączyć do Piemontu.
· Następnie, dzięki rewolucji Garibaldiego, zwanej „wyprawą tysiąca czerwonych koszul” obalono władcę Królestwa Obojga Sycylii i dołączono to księstwo do Piemontu.
· W roku 1866 przyłączono Wenecję, a w roku 1870 Rzym. Zlikwidowano całkowicie Państwo Kościelne, Włochy zostały zjednoczone jako Królestwo Włoskie, z królem Wiktorem Emanuelem II na czele.
W zjednoczeniu Włoch najważniejszy udział miał Wiktor Emanuel II, dzięki któremu rozpoczęto aktywne działania, a także zapewniono poparcie ze strony innych państw. Istotną rolę w tym procesie odegrał także radykalny rewolucjonista Giuseppe Garibaldi, który wszelkimi siłami dążył do zjednoczenia Włoch i stał się przywódcom wystąpień, które pozwoliły na obalenie wrogich rządów.