W 1. połowie XVII w. na relację między Rzeczpospolitą i Turcją największy wpływ miały najazdy Tatarów na południowo-wschodnie ziemie polskie, Kozaków na imperium osmańskie oraz rywalizacja w Mołdawii, pomimo to, żadna ze stron, uwikłana w inne konflikty, nie chciała wojny. Z tego też powodu po starciu 1617 r. Rzeczpospolita i Turcja podpisały traktat pod Buszą i zobowiązały się zapobiegania najazdom kozackim i tatarskim. Wojna, która finalnie wybuchła między dwoma obozami, była wynikiem prowadzonych działań podczas wojny trzydziestoletniej.
Do najważniejszych starć doszło w 1620 podczas bitwy pod Cecorą – strona polska poniosła klęskę, zginął hetman Stanisław Żółkiewski, w 1621 r. pod Chocimiem – zakończone pokojem oraz w 1633 r. pod Kamieńcem Podolskim, kiedy sułtan wypowiedział Rzeczypospolitej wojnę, ale w wyniku sukcesów wojsk polskich w konflikcie z Rosją, wycofał się i ponownie zawarto pokój.