Konflikt między Janem Kazimierzem a opozycja szlachecką i magnacką był spowodowany sposobem sprawowania władzy przez króla. Władca odsuwał magnaterię od urzędów, podejmował decyzje poza sejmem i dopuszczał do udziału w polityce swoją nielubianą przez szlachtę żonę. Dążył do wzmocnienia władzy królewskiej i usprawnienia systemu ustrojowego przez wprowadzenie podatków na utrzymanie wojska i głosowania większościowego oraz przeprowadzenie elekcji vivente rege francuskiego kandydata. Szlachta obawiała się tych zmian, przeczuwając absolutystyczne zamiary króla, co poskutkowało użyciem zasady liberum veto podczas sejmu w 1652 i wprowadzeniem jej jako wiążącej zasady ustrojowej. Dodatkowo sytuację w kraju pogorszyło oskarżenie przez króla w 1665 r. hetmana Jerzego Lubomirskiego o zdradę oraz skazanie go na śmierć, co doprowadziło to do rokoszu szlachty, wojny domowej i klęski wojsk królewskich pod Mątwami.
Jan Kazimierz Waza, był to król Polski i wielki książę litewski w latach 1648–1688, syn Zygmunta III Wazy i Konstancji Habsburżanki. Panował podczas powstania Chmielnickiego, potopu szwedzkiego i wojny polsko – rosyjskiej. Po 20 latach panowania abdykował.