Pierwsza architektura barokowa pojawiła się z inicjatywy króla Zygmunta III Wazy. Twórcy wzorowali się na kościele Il Gesu w Rzymie. W polskim baroku wyróżniamy:
· wczesny barok – okres panowania Wazów, koniec XVI w. do 1 połowy XVII – charakteryzujący się oddziaływaniem klasycyzmu i manieryzmu. Wyróżniał się : symetrią, harmonijnymi proporcjami i dużą ilością zdobień,
· barok klasycyzujący – czas Jana III Sobieskiego, pojawił się w latach 60. XVII w. – w okresie tym ulegano wpływom francuskim i niderlandzkim, budowle były stateczne, pełne harmonii, o prostych formach i z małą ilością dekoracji,
· dojrzały barok – czasy Augusta II do 1760 r. – wczesny barok zaczęło wypierać rokoko, z ozdobnymi asymetrycznymi formami, pojawiły się pałace, rezydencje i kościoły, wzorujące się na architekturze francuskiej, z charakterystycznymi kręconymi schodami.
Barok był nurtem w sztuce Rzeczpospolitej, który narodził się i rozwijał w związku z kontrreformacją, za czasów panowania dynastii Wazów. Był to sposób walki Kościoła z innowiercami i próba odzyskania jego wpływu na społeczeństwo. Nowy styl w sztuce dotarł na ziemie polskie dzięki jezuitom. Do najważniejszych budowli zaliczamy kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Krakowie, który stał się wzorem dla reszty architektury barokowej. Ośrodkami sztuki był Kraków, Warszawa i Wilno.