Za jednego z pierwszych przodków człowieka uważa się Australopithecusa. Był on w stanie poruszać się na dwóch nogach, jednak budowa jego ciała była przystosowana także do wspinaczki, co umożliwiało mu chociażby zasiedlanie wąwozów.
Następny gatunek, czyli Homo Habilis, miał większą czaszkę, co pozwalało na pomieszczenie większego mózgu. Zmniejszyło się także owłosienie ciała, a co za tym idzie, grubość skóry. Obie te cechy w połączeniu pozwoliły mu na posługiwanie się bardziej zaawansowanymi narzędziami. Homo Habilis był również wyższy niż Australopithecus, co sugeruje zmiany przestrzeni życiowej na bardziej otwarte tereny.
W następnym gatunku człowieka, Homo Erectus, zmiany te jeszcze bardziej się pogłębiły. Był on wyższy, miał większą pojemność czaszki, a jego owłosienie zostało jeszcze bardziej zredukowane. Prawdopodobnie ten gatunek jako pierwszy zaczął świadomie stosować ogień, aczkolwiek nie wiadomo, czy potrafił go rozniecać.
Następnymi dwoma gatunkami były Homo Neanderthalensis oraz Homo Sapiens (obecnie występujący gatunek człowieka), z tym że Homo Neanderthalensis pojawił się około 200 tys. lat wcześniej. W obu przypadkach zaszły podobne zmiany fizyczne, powiększenie objętości mózgu (Homo Sapiens miał ją nieznacznie mniejszą od Homo Neanderthalensis), zwiększenie wzrostu, a także zmniejszenie owłosienia, które od tej pory przypominało już to występujące współcześnie u Homo Sapiens. Wszystkie te zmiany zaowocowały zwiększeniem możliwości korzystania z narzędzi, które od tej pory mogły być świadomie wytwarzane z różnych przedmiotów połączonych ze sobą.
W wyniku procesu ewolucji kolejne gatunki człowieka przystosowywały się do nowych wymagań. Nowe cechy fizyczne były więc zależne trybu życia osobników danego gatunku, a także warunków klimatycznych i geograficznych terenów, które zamieszkiwali. Do najważniejszych etapów w tej ewolucji zaliczamy:
– australopithecusa
– homo habilis
– homo erectus
– homo neanderthalensis
– homo sapiens