Pomimo że przez znaczną część starożytności wyznawcy judaizmu byli skupieni na wschodzie, w późniejszych okresach odegrała ona pewną rolę w rozwoju kultury europejskiej. Obecność Żydów stała się widoczna po powstaniu żydowskim w latach 66-73 n.e., po którym rozpoczęła się tzw. diaspora, czyli życie w rozproszeniu. Zamieszkali oni więc w różnych miastach imperium, gdzie żyli przez następne wieki. Tradycje narodu żydowskiego już od czasów Cesarstwa Rzymskiego były więc częścią kultury europejskiej.
Współcześnie można to zobaczyć chociażby po zabytkowych synagogach w niektórych miastach europejskich czy starych cmentarzach. Mówiąc o wkładzie kulturowym, można stwierdzić, że judaizm przetarł szlak dla dwóch następnych religii monoteistycznych, czyli chrześcijaństwa i islamu. Obie te religie opierają się bowiem na świętej księdze, tak samo, jak judaizm, a chrześcijanie przejęli nawet od Żydów Stary Testament, który stanowi część Biblii chrześcijańskiej.
Przez wieki diaspory, kultura żydowska i judaizm bezsprzecznie odegrała dużą rolę w kulturze europejskiej przez kontakty, jakie zachodziły między wyznawcami judaizmu oraz innymi mieszkańcami Europy.