Religia egipska przez większość okresu starożytności miała charakter politeistyczny. Znaczenie bogów zmieniało się w poszczególnych okresach i w znacznej mierze zależało od pozycji kapłanów sprawujących ich kult. Najwyższym bogiem był Ra, bóg słońca utożsamiany często z Amonem – bogiem życiodajnych sił natury. Istotny był również Horus, czyli bóg nieba i patron Egiptu, za którego wcielenie uważano faraona.
Ważną funkcję sprawował Ozyrys, czyli władca świata podziemi oraz sędzia zmarłych. Jego żoną była Izyda, patronka małżeństwa, rodzin oraz ogniska domowego. Jego brat z kolei, Set, identyfikowany był jako demoniczne bóstwo chaosu i stanowił uosobienie zła. W mitologii egipskiej poćwiartował on Ozyrysa, co spowodowało konflikt bogów, ostatecznie został jednak pokonany przez Horusa.
Każdy z bogów w mitologii egipskiej identyfikowany był z danym zwierzęciem, bogów często więc przedstawiano jako ludzi ze zwierzęcymi głowami. Dla religii starożytnych Egipcjan istotny był również rytuał pochówku, uważali oni bowiem, że dusza może żyć po śmierci jedynie, dopóki ciało zmarłego utrzymane jest w dobrym stanie. Zabezpieczali więc zwłoki przed rozkładem, poddając je procesowi mumifikacji, czyli wycinania wnętrzności oraz konserwowania za pomocą różnych balsamów i olejów. Patronem mumifikacji był bóg Anubis, którego uznawano również za opiekuna zmarłych. Ciała kapłanów i faraonów składane były następnie w grobowcach zabezpieczonych przed szabrownikami i wypełnionych skarbami, które miały pomóc zmarłym w życiu pozagrobowym. Ciała ludzi z niższych warstw społecznych zakopywano na pustyni, gdzie piasek zapewniał dobrą konserwację zwłok.
Egipcjanie wierzyli w wielu bogów, chociaż w pewnych momentach ich religia miała cechy religii monoteistycznej. Jednym z najważniejszych elementów ich religii, który dotyczył wszystkich mieszkańców starożytnego Egiptu, był obrządek pochówku, którego celem było jak najlepsze zakonserwowanie zwłok.