Podany tekst źródłowy dostarcza nam wielu informacji na temat rozumienia sprawiedliwości w Babilonii. Przede wszystkim jej podstawą były zapisane przepisy, różnego typu kary za konkretne wykroczenia były więc przewidziane legislacją, a system prawny nie dopuszczał dowolnego wymierzania kar. Stele z tymi prawami były również prezentowane w miejscach publicznych, tak aby każdy był w stanie się z nimi zapoznać.
Główną zasadą etyczną, na podstawie której sprawiedliwość była wymierzana w Babilonii, było stosowanie zasady talionu, która przez treść paragrafu 200 Kodeksu Hammurabiego jest nazywana zasadą „ząb za ząb”. W myśl tej zasady kary za popełnienie przestępstwa miały być identyczne ze szkodami, które wynikały z danego czynu. Z tego powodu, jeżeli obywatel skrzywdził obywatela, był on okaleczany w taki sam sposób, natomiast jeżeli obywatel skrzywdził niewolnika, musiał on zapłacić rekompensatę jego właścicielowi. Miała ona być równa kosztom związanym ze spadkiem produktywności niewolnika przez konkretny uraz.
Sprawiedliwość w starożytnej Babilonii była rozumiana inaczej niż we współczesnym świecie. Za jej podstawę uznawano zasadę talionu („ząb za ząb”), a wśród metod jej egzekucji nie brakowało kar opartych na mutylacyjnych, polegających na pozbawieniu skazanych różnych części ciała.