Podstawowym podziałem jest rozróżnienie na źródła materialne i niematerialne. Do źródeł niematerialnych zaliczamy legendy, tańce oraz różnego rodzaju tradycje. Źródła materialne dzielone są na pisane i niepisane. Źródłami niepisanymi są wszystkie przedmioty oraz budowle z przeszłości – takie jak mapy, monety czy kościoły. Źródła pisane można z kolei rozdzielić na normatywne i opisowe. Do źródeł normatywnych zaliczamy wszelkiego typu akty prawne, takie jak konstytucje albo ustawy lub dekrety.
Źródłami opisowymi z kolei określamy wszelkie inne teksty. Istnieje wiele podziałów, które można zastosować do źródeł opisowych (a czasami również do normatywnych). Możemy rozróżniać je na źródła epistolarne (listy), epigraficzne (inskrypcje) czy historiograficzne (roczniki, kroniki). Można je także podzielić na adresowane (pisane z myślą o przyszłym odbiorcy jak kroniki) albo nieadresowane (do których zaliczamy teksty pisane na użytek ludzi żyjących w danym okresie, przykładowo spisy ludności).
Jako że według definicji prehistoria jest okresem, który kończy się wraz z pojawieniem pisma, można łatwo stwierdzić, iż badacze zajmujący się nią, nie dysponują źródłami pisanymi żadnego typu.
Źródła historyczne | ||||
materialne | niematerialne (tańce, tradycje, legendy) | |||
pisane | niepisane (znaleziska archeologiczne, przedmioty codziennego użytku z przeszłości, budowle) | |||
| normatywne (akty prawne) | opisowe | |||
| epistolarne (listy) | epigraficzne (inskrypcje) | historiograficzne (roczniki, kroniki, traktaty historyczne) | inne (hagiografie (żywoty świętych, traktaty filozoficzne, książki z danego okresu i wiele innych)) |