Asyria była jednym z najpotężniejszych państw starożytnego Bliskiego Wschodu. Do jej rozwoju przyczyniło się kilka istotnych czynników, które połączone pozwoliły na stworzenie wielkiego imperium.
Pomimo iż państwo asyryjskie powstało już na początku II tysiąclecia p.n.e., nie było ono trwałe i jego prawdziwy rozwój przypada na okres po inwazji Ludów Morza, czyli wojowniczych grup ludności, które ok. XIII wieku doprowadziły do załamania lub przynajmniej osłabienia dotychczasowych państw. Sytuację tę wykorzystali Asyryjczycy, którzy dzięki swoim kompetentnym władcom i świetnie zorganizowanej armii byli w stanie do VII w. p.n.e. opanować cały obszar Żyznego Półksiężyca wraz z Egiptem.
Za sukcesami wojskowymi Asyrii stało chociażby zastosowanie żelaznej broni oraz konnicy. Istotna była również ich organizacja armii, która była w stanie szybko reagować na wszelkie zagrożenia w dowolnym miejscu imperium. Najważniejszy w perspektywie czasu był jednak sposób zarządzania terenami podległymi Asyrii. Od reform Tiglatpilesara III Asyryjczycy bowiem stosowali system organizacji prowincjonalnej. Oznacza to, iż Asyria była pierwszym państwem na Bliskim Wschodzie, które wprowadziło jednolity system zarządzania na wszystkich podbitych terenach.
Państwo asyryjskie było silnie zmilitaryzowane i armia stanowiła podstawę skutecznych podbojów i zapobiegania buntom. W połączeniu ze sprawną administracją umożliwiła Asyryjczykom zbudowanie potężnego imperium.