Do pierwszej wojny domowej w I w p.n.e. w Rzymie doszło pomiędzy Sullą a Gajuszem Mariuszem sprzymierzonym z Lucjuszem Cynną. Podłożem tego konfliktu był spór między popularami i optymatami. Istotne było również wprowadzenie przez Mariusza armii zawodowej, która była przywiązana do swojego wodza, a co za tym idzie, umożliwiała mu walkę o władzę. Jest to główna przyczyna, dla tego, że w I w p.n.e. ambitnym jednostkom udawało się przejąć władzę w Rzymie. Następna wojna domowa miała miejsce pomiędzy Cezarem a Pompejuszem. Jej genezą była obawa senatu wspieranego przez Pompejusza przed wzrostem popularności Cezara po jego podboju Galii. Następna wojna domowa miała miejsce po śmierci Cezara, a jej przyczyną była walka o władzę pomiędzy jego dawnymi zwolennika – Oktawianem oraz Markiem Antoniuszem a jego zabójcami – Kasjuszem oraz Brutusem. Kolejna i ostatnia woja domowa w Republice Rzymskiej rozegrała się pomiędzy Markiem Antoniuszem a Oktawianem, a jej podłożem również był spór o władzę między dawnymi sojusznikami.
Tym, co umożliwiało ambitnym jednostkom zdobywanie władzy w Rzymie, była zawodowa armia przywiązana do swojego wodza. Z tego wynikały wojny domowe, w których właśnie takie ambitne jednostki korzystały ze swoich legionów, walcząc przeciwko sobie.