Rzymianie zaczęli dokonywać podbojów poza terytorium Italii w wyniku konfliktu z Kartaginą, która była zaniepokojona wzrostem potęgi Rzymu. Przyczyną wojny było również to, że Rzymianie planowali rozszerzyć swoje wpływy na teren Sycylii, która w znacznej mierze była w tym czasie kartagińska.
W wyniku pierwszej wojny punickiej udało im się to osiągnąć. Sycylia stała się więc pierwszą rzymską prowincją. Po zawarciu pokoju z Kartaginą uzyskali również Sardynię i Korsykę, które połączone stworzyły drugą prowincję.
W wyniku drugiej wojny punickiej Rzymianie opanowali kartagińskie posiadłości na południu półwyspu Iberyjskiego, czyli Hiszpanię Bliższą, skąd mogli później prowadzić wojny z Iberami i zająć obszary położone w środkowej i północnej części półwyspu, określane mianem Hiszpanii dalszej. Rzymianie zajęli również Galię Cisalpejską, leżącą na obszarze niziny padańskiej, która w starożytności nie była uważana za Italię.
W konflikcie z Ilirami zajęli również wschodni brzeg Morza Adriatyckiego. Podbili także obszar Macedonii oraz Grecji, rozpoczynając w ten sposób podbój monarchii hellenistycznych. Chwilę później Rzymianie zajęli też Pergamon, zapisany im w testamencie przez ostatniego króla – Attalosa III a chwilę później Cylicję.
Rzymianie prowadzili swoje podboje, korzystając z okazji słabości potencjalnego przeciwnika, w ten sposób udało im się podbić do końca II w. p.n.e. znaczną część świata śródziemnomorskiego.