Podboje przyczyniły się do zwiększenia znaczenia politycznego Rzymu, który dzięki nim stał się największym mocarstwem rejonu śródziemnomorskiego. Wyniknął z tego przypływ dużej ilości dóbr z podbitych terenów, które często były wręcz łupione przez zarządzających nimi urzędników.
W konsekwencji wykształciła się nowa elita Rzymu, czyli nobilowie stanowiący przedstawicieli najbogatszych rodów patrycjuszy i plebejuszy. Zgromadzone przez nich bogactwa umożliwiały im wykupywanie ziemi w Italii uprawianej przez wolnych chłopów, którzy werbowani byli do wojska a co za tym idzie, nie mogli zajmować się swoimi gospodarstwami. Konsekwencją tego było ubożenie chłopów i bogacenie się elity, co przyczyniło się do konfliktów społecznych.
Ważnym wpływem podbojów był również napływ niewolników do Italii, którzy stanowili podstawę rzymskiej gospodarki, a co za tym idzie, przyczynili się do jej rozwoju, chociaż nie był on zrównoważony, jako że dopływ niewolników nie był stały. Istotną przyczyną konfliktów społecznych było też domaganie się przez podbite, sojusznicze plemiona Italii praw obywateli rzymskich. Doprowadziło to na początku I w. p.n.e. do „wojny ze sprzymierzeńcami”, w wyniku której wolna ludność Italii w 91 r. p.n.e. otrzymała obywatelstwo rzymskie.
Podboje rzymskie doprowadziły do wzrostu potęgi Rzymu, ale i również powstania nierówności, które stanowiły przyczynę wszelkich konfliktów społecznych.