Pozycja chrześcijaństwa w Imperium Rzymskim uległa znacznym zmianom w ciągu kilku wieków od swojego powstania. Początkowo chrześcijanie byli traktowani z dużą nieufnością przez resztę społeczeństwa jako wyznawcy nowego, niezrozumiałego kultu. Umożliwiło to chociażby obarczenie ich winą za pożar Rzymu podczas panowania Nerona. Przez następne lata chrześcijanie nie cieszyli się raczej przychylnością cesarzy, ponieważ nie brali udziału w kulcie państwa, a także odmawiali czczenia boskości cesarza. Aż do III w. nie podejmowano przeciw nim jednak oficjalnych prześladowań.
W III w. chrześcijaństwo było już rozwiniętą religią, dlatego też cesarze zaczęli je traktować bardziej poważnie, wydając przeciw chrześcijanom specjalne akty prawne. Szczególnie nasilone były prześladowania za Dioklecjana próbującego zreformować cesarstwo na podstawie tradycyjnego kultu rzymskiego. Nie przyniosły one jednak pożądanego rezultatu, a współwładcy Dioklecjana przystępowali do nich raczej niechętnie. Dlatego też prześladowania zostały odwołane edyktem Galeriusza w 311 r.
Dwa lata później Licyniusz wraz z Konstantynem podjęli decyzję o przyznaniu wolności religijnej obywatelom cesarstwa, co pozwoliło wyznawcom chrześcijaństwa na praktykowanie swojej religii bez obaw o represje. Za panowania Konstantyna chrześcijaństwo zyskało pozycję uprzywilejowaną.
Konstantyn zwołał chociażby pierwszy sobór, który odbył się w 325 r. w Nicei. Tuż przed śmiercią przyjął także chrzest z rąk biskupa Nikomedii. Po jego śmierci pozycja chrześcijaństwa stale się wzmacniała, wszyscy kolejny cesarze byli już chrześcijanami (z wyjątkiem Juliana Apostaty). W 392 r. chrześcijaństwo zostało uznane przez Teodozjusza Wielkiego za oficjalną religię cesarstwa, a wszelkie inne kulty zostały zakazane. Na tym etapie chrześcijanie stanowili już większość w państwie, a sytuacja się odwróciła, od tej pory to chrześcijanie mogli prześladować wyznawców innych religii.
Początkowo chrześcijanie traktowani byli przez cesarzy oraz społeczeństwo rzymskie z nieufnością, jednak nie byli uważani za bezpośrednie zagrożenie. Sytuacja ta zmieniła się w III w., kiedy to zostały wydane pierwsze edykty godzące bezpośrednio w chrześcijaństwo. Od czasów Konstantyna Wielkiego jednak chrześcijaństwo zaczęło zyskiwać pozycję uprzywilejowaną, aż w końcu stało się religią państwową w 392 r.