Pierwszym etapem podboju Italii przez Rzym było zajęcie Lacjum, a następnie terenów nad Morzem Tyrreńskim aż do Neapolu. Aby tego dokonać, na początku walczyli i ostatecznie sprzymierzyli się z Latynami i wraz z nimi rozpoczęli zajmowanie terytoriów Ekwów oraz Wolsków. Na etapie V w. p.n.e. zaczęli również walczyć z Etruskimi, których pierwsze miasto – Weje zajęli w 396 r. p.n.e.
Ciężkie wojny Rzymianie toczyli również z Samnitami, jednak na początku III w. p.n.e. udało im się ich pokonać, zajmując ich tereny na południowym wschodzie. Zaraz po Samnitach podporządkowali sobie kolejne miasta Etruskie na północy, nim jednak udało im się podporządkować je wszystkie, uwikłali się wojnę z greckimi koloniami na południu pod przewodnictwem Tarentu. Ostatecznie jednak pomimo interwencji króla Epiru Pyrrusa, udało im się zająć całą południową Italię łącznie z Wielką Grecją, a także ostatnie miasto Etrusków na północy, czyli Volsinii które padło w 264 r. p.n.e.
Rzymskie podboje nastawione były na walki z konkretnymi ludami. Niektóre z nich były potężniejsze a niektóre słabsze, dlatego starali się skutecznie lawirować między różnymi przeciwnikami, aby zmaksymalizować swoje podboje. Z tego powodu często prowadzili podboje Italii równocześnie w kilku kierunkach.