Od września 1941 roku trwało oblężenie Leningradu. Atak został odparty. W wyniku porażki wojska niemieckie postanowiły zablokować Leningrad, przy jednoczesnym ostrzale artylerii i bombardowaniach. Sądzono, że odcięci od dostaw żywności, wody obrońcy Leningradu skapitulują.
Okazało się, że blokada nie była szczelna. Rosjanie przez jezioro Ładoga za pomocą łodzi dostarczali zaopatrzenie mieszkańcom Leningradu. W miesiącach zimowych, gdy jezioro pokrył lód, dostarczano żywność ciężarówkami, które pokonywały tzw. drogę życia pod ostrzałem niemieckich samolotów. Pomimo podjętego wysiłku podczas zimy na przełomie 1941 i 1942 roku zmarły z głodu dziesiątki tysięcy mieszkańców miasta. Wraz z nastaniem wiosny przez jezioro ewakuowano ponad pół miliona mieszkańców Leningradu.
Niemcom nie udało się zdobyć miasta. W styczniu 1943 roku utworzono korytarz lądowy, którym transportowano do miasta żywność i opał.
Oblężenie miasta trwało prawie 900 dni. Zakończyło się 18 stycznia 1944 roku. Szacuje się, że śmierć głodową poniosło około miliona mieszkańców miasta.
Współpraca między III Rzeszą, a ZSRS zakończyła się 22 czerwca 1941 roku. Wówczas strona niemiecka rozpoczęła realizację planu „Barbarossa”. W tym dnu rozpoczął się atak na ZSRS.
22 czerwca 1941 roku rozpoczęły się zmasowane ataki na Moskwę, Leningrad, Kijów.
Działania wojenne zupełnie zaskoczyły Stalina. Konflikt z III Rzeszą nazwano mianem Wielkiej Wojny Ojczyźnianej.
Podczas ataku na ZSRS strona niemiecka popełniła liczne błędy:
· rozproszyła swoje siły,
· nie wykorzystała nienawiści części narodów zamieszkujących ZSRS do władz komunistycznych (Litwa, Łotwa, Estonia, Ukraina),
· opóźnienie operacji (jesienne opady deszczu zmieniły drogi w nieprzejezdne dla samochodów niemieckich),
· brak sprzętu,
· zimowej odzieży,
· silny mróz.