Nkrumah uważał, że wspólne działanie państw afrykańskich może przyczynić się to wzajemnego rozwoju i bogacenia się oraz stania się jedną z największych sił na świecie. Polityk twierdził, że, aby tego dokonać, należy wziąć pod uwagę dobra naturalne Afryki, które są dość obfite.
Nie tylko w Europie po wojnie dążono do integracji kontynentu na rzecz wspólnego dobra i pokoju. Takie inicjatywy istniały także w Afryce. Przykładem jest założona w 1963 r. Organizacja Jedności Afrykańskiej i założona w 2002 r. Unia Afrykańska, która zajęła jej miejsce.