Wyjaśnienie: w cząsteczce monomerycznej AlCl3 atom glinu tworzy trzy wiązania kowalencyjne z atomami chloru. Każdy atom chloru ma trzy wolne pary elektronowe. Atom glinu po utworzeniu trzech wiązań ma wokół siebie tylko sześć elektronów, czyli nie spełnia reguły oktetu. Jest więc atomem elektronodeficytowym, czyli ma niedobór elektronów. Z tego powodu w fazie gazowej dwie cząsteczki AlCl3 mogą połączyć się ze sobą, tworząc dimer Al2Cl6. Dzieje się tak dlatego, że atomy chloru z jednej cząsteczki przekazują wolne pary elektronowe do pustych orbitali atomów glinu z drugiej cząsteczki. Powstają wtedy wiązania koordynacyjne między Al i Cl. Dzięki dimeryzacji atomy glinu uzyskują korzystniejszą konfigurację elektronową, bliższą oktetowi.
Chlor należy do 3. okresu i bloku p. Metal, który należy do tego samego okresu oraz tego samego bloku konfiguracyjnego, to glin. Z tego wynika, że opisana biała substancja to chlorek glinu- AlCl3.
W monomerycznej cząsteczce AlCl3 atom glinu tworzy trzy wiązania kowalencyjne z atomami chloru. Wokół atomu Al znajdują się więc tylko trzy pary elektronowe wiązań, czyli łącznie sześć elektronów. Oznacza to, że glin nie osiąga oktetu i ma wolny orbital, który może przyjąć parę elektronową.
Atom chloru ma wolne pary elektronowe. Jedna z takich par może zostać przekazana do pustego orbitalu atomu glinu drugiej cząsteczki. W ten sposób powstają mostki Al–Cl–Al i cząsteczki AlCl3 łączą się w dimer Al2Cl6. To nie jest zwykłe „sklejenie” cząsteczek, tylko efekt niedoboru elektronów przy atomie glinu.