Imperium Osmańskie w XVII przeżywało głęboki kryzys. Wybór władcy – sułtana – zależny był od formacji janczarów oraz zwalczających się stronnictw dworskich. Osłabione wewnętrznym kryzysem państwo musiało zaprzestać działań zbrojnych, a to spowodowało brak wojennych łupów i bunty wojska. Turcja zmagała się również z poważnym zagrożeniem wewnętrznym, jakim była Persja.
Turcja budziła strach w XV wiecznej Europie. Bestialstwo tureckiego wojska budziło lęk i przerażenie. Jednak wraz z ekspansją imperium, sytuacja wewnętrzna zaczęła się pogarszać.