Karol Wielki prowadził szeroko zakrojoną politykę ekspansji. Władca ten toczył liczne wojny z Emiratem Kordoby, Plemionami Germańskimi i Królestwem Longobardów. W wyniku tych konfliktów zbrojnych do imperium karolińskiego przyłączono: Północną Hiszpanię, Italię, Bawarię, Saksonię i Karyntię.
Podboje Karola Wielkiego doprowadziły do zjednoczenia pod berłem tegoż władcy niemal całej chrześcijańskiej Europy. To, w połączeniu z wojną domową w Bizancjum doprowadziło do koronacji Karola na cesarza rzymskiego.