W VIII w. w Skandynawii zaczęło brakować pożywienia. W większości górzyste rejony nie były w stanie wykarmić powiększającej się populacji, wobec czego, aby zapobiec walkom o ziemię, zaczęto organizować łupieżcze wyprawy, których celem – oprócz pustoszenia, wybrzeży – było tworzenie nowych faktorii handlowych, w których mogli się osiedlać Wikingowie.
Wyprawy normańskie wynikały między innymi z chęci osiedlenia się na nowych, żyznych ziemiach, co upodabnia je do kolonizacji prowadzonej w starożytności przez Greków.