W V w. kryzys cesarstwa zachodniorzymskiego zaczął przybierać na sile. Jednocześnie, od wschodu, na ziemie tego państwa migrowały liczne ludy germańskie, które osiedlały się w Galii, północnej Italii, Hiszpanii i w Afryce Północnej.
Najeźdźcy zastępowali na tych obszarach słabnącą administrację cesarską, wobec czego lokalna ludność podlegała procesowi stopniowej barbaryzacji. Tereny te oficjalnie należały jednak do cesarstwa zachodniopomorskiego aż do 476 r. Po tej dacie lokalni wodzowie barbarzyńcy przyjęli tytuły władców i zagarnęli pełnię władzy na zamieszkiwanych obszarach.
Plemiona barbarzyńskie zaczęły tworzyć odrębną organizację państwową jeszcze w czasie istnienia cesarstwa zachodniorzymskiego. Kiedy proces ten został zakończony, królowie barbarzyńscy w celu zjednoczenia państwa przyjmowali chrześcijaństwo.