Rządy dynastii ottońskiej w Niemczech możemy podzielić na okres panowania trzech Ottonów. Otton I, który w 936 r. koronował się na króla Niemiec, uzależnił od siebie Czechy, Wieletów i podbił Italię.
W 961 r. został za przyzwoleniem papieża, koronowany w Rzymie na cesarza rzymskiego. Po jego śmierci władzę w imperium objął jego syn Otton II. Władca ten poniósł klęskę w trakcie wyprawy na Italię, wobec czego od Cesarstwa uniezależnili się pogańscy Wieleci.
Jego następcą został małoletni Otton III, który po zwyciężeniu opozycji w osobie Henryka Kłótnika zaczął wdrażać w życie swoją koncepcję uniwersalistycznej władzy cesarskiej. Nie zdołał jednak dokończyć swoich ambitnych planów, ponieważ zmarł w 1002 r. w wieku zaledwie 22 lat.
Dynastia Ottońska panowała w Niemczech przez ponad 60 lat. Jej przedstawiciele zdołali poszerzyć znacząco granice państwa i zdobyli dla siebie tytuł cesarski.