Ustrój Cesarstwa Rzymskiego w okresie dominatu opierał się na silnej władzy monarchy, który w tym okresie tytułował się panem i bogiem (łac. dominus et deus).
Sama idea państwa była jednak uważana niejako za dobro wspólne i nie było utożsamiane z osobą władcy. Królestwo o ustroju patrymonialnym było natomiast uważane za własność panującego władcy, który mógł postępować z nim oraz z zamieszkującą je ludnością według własnego upodobania.
