Partyzanci działali głównie w centralnej i wschodniej Polsce. Wprowadzali zamęt w szeregach rosyjskich wojsk, co ograniczało ich siły bojowe i utrudniało przeprowadzanie działań wojennych.
Po wybuchu powstania listopadowego w 1830 roku Polacy prowadzili wojnę z Rosją. W wyniku przewagi wojsk rosyjskich na polu bitwy, Polacy zaczęli stosować taktykę partyzancką. Działania te przeważały na obszarze centralnej i wschodniej Polski, gdzie polskie oddziały partyzanckie prowadziły akcje sabotażowe, niszczyły magazyny z zaopatrzeniem i zasobami, przerywały komunikację, jak również atakowały słabsze oddziały rosyjskie.
Głównym celem partyzantki było utrudnienie Rosjanom przeprowadzania działań wojennych. Polacy starali się unikać walki z silnymi oddziałami rosyjskimi i zamiast tego atakowali słabsze siły i dostawy, co miało wpływ na ograniczenie możliwości Rosjan w prowadzeniu działań wojennych. Sukcesy partyzantki polegały na wprowadzeniu zamętu w szeregach rosyjskich wojsk, co wpłynęło na ograniczenie ich sił bojowych i zwiększenie trudności w przeprowadzaniu działań wojennych. Rosjanie musieli przesuwać swoje siły, uwzględniając zagrożenie ze strony partyzantki, co znacząco osłabiło ich możliwości prowadzenia działań na szeroką skalę.