Wojna domowa w Chinach toczyła się praktycznie od lat 20. XX w., kiedy to doszło do rozłamu między komunistami a nacjonalistami po masakrze komunistów przez Kuomintang. Obie strony konfliktu chińskiego, zarówno komuniści, jak i nacjonaliści, były zaangażowane w walkę z Japonią, ale równocześnie kontynuowano walkę między sobą. II wojna światowa przerwała ten konflikt i wpłynęła na pewne kompromisy, jednak gdy światowy konflikt dobiegł końca, powrócono do sporu, który potęgowała zimna wojna. Ciągła nieudolność władzy nacjonalistów, korupcja oraz zaniedbanie relacji z ludem wiejskim zostały wykorzystane przez Mao Zedonga, który wykorzystał te napięcia społeczne, zdobywając poparcie wśród biedniejszej ludności. Prowadzone przez niego kampanie zbrojne osłabiły pozycję przeciwników i zmusiły Kuomintang do wycofania się na Tajwan, gdzie ustanowił rząd Republiki Chińskiej. 1 października 1949 r. Mao Zedong ogłosił w Pekinie powstanie Chińskiej Republiki Ludowej.
Chińska Republika Ludowa nawiązała bliskie stosunki ze Związkiem Radzieckim, co zmieniło się po śmierci Stalina i zmianie władzy w ZSRR.