W tym zadaniu musisz określić stosunek ludności średniowiecza do sfery sacrum, bazując na utworach dotyczących tego motywu.
Z uwagi na panującą w średniowieczu ideę teocentryzmu można stwierdzić, że ówczesne społeczeństwa przykuwały olbrzymią wagę do kwestii duchowych i boskich. Sfera sacrum stanowiła więc dla nich pewien wyznacznik, który stanowił jeden z najważniejszych elementów ich życia. W ówczesnym czasie szerzyło się chrześcijaństwo, dochodziło do wojen religijnych, a także powstawało wiele utworów i dzieł sztuki, bazujących na tradycjach i wierzeniach. To świadczy o tym, że sfera święta, związana z Bogiem, stanowiła do ludności centrum wszechświata.
Przykładem postawy, która wskazuje na oddanie kwestiom religijnym i uszanowanie sfery sacrum jest utwór „Legenda o świętym Aleksym”. Przedstawiony w niej bohater decyduje się na porzucenie wszelkiego dorobku życia i pozostanie żebrakiem, by w ten sposób spełniać wolę Boga i dążyć do zbawienia. Aleksy określany jest jako średniowieczny wzorzec ascety – człowieka, który rezygnuje ze wszelkich przyjemności, dóbr materialnych i ogranicza swoje warunki bytowe do minimum, by żyć jedynie w połączeniu z wiarą religijną i w ten sposób oczekiwać życia wiecznego.
O istocie sfery sacrum dowiadujemy się także z utworu „Kwiaty świętego Franciszka”, który podobnie jak poprzednie dzieło wchodzi w skład literatury parenetycznej, czyli takiej, która opowiada o wzorze świętego. Franciszek traktował
Sacrum – sfera świętości, sfera religijna, wszystko co związane z Bogiem i postaciami świętych.
Ćwiczenie 2.
256Ćwiczenie 3.
256