Komnata w zamku Cześnika. Dyndalski siedzi z piórem u szczytu stołu. Cześnik, drapiąc się po głowie i twarzy, skrupulatnie dyktuje.
Cześnik (chodząc cały czas po pokoju, krzepkim głosem)
Bardzo proszę, mocium panie…mocium panie, me wezwanie, mocium panie wziąć w sposobie. Mocium panie, wziąć w sposobie, jako ufność ku osobie. Mocium panie, waszmość pana, która lubo mało znana…która…lubo…mało…znana.
Cześnik zatrzymuje się, gdy zerka na list. Patrzy ze zdumieniem na Dyndalskiego.
Cześnik (surowo)
Cóż to jest?
Dyndalski (zakłopotany)
Pan wybaczy, jaśnie panie…żyd, lecz w literę go przerobię.
Cześnik (z groźbą)
Jak mi jeszcze kropla skapnie, to cię trzepnę tak po łapie, że pro formę wspomnisz sobie. (Z wyrazem skupienia na twarzy) Czytaj waszmość no! Jak tam było?
Dyndalski (spokojnie, lecz dukając lekko)
Bardzo proszę, mocium panie…mocium panie, me wezwanie, mocium panie wziąć w sposobie.
Widzimy rosnące na twarzy Cześnika złość i zdumienie. Wyrywa pergamin z ręki Dyndalskiego.
Cześnik (krzycząc we wściekłości)
Niech Cię czarci chwycą z taką pustą mózgownicą!
Cześnik wychodzi na balkon, drze pergamin i wyrzuca go na wiatr.
Teraz, po skończeniu scenariusza, spróbujcie odegrać go w klasie i nagrać kamerą lub telefonem 😊.
Scenariusz to utwór literacki, który stanowi projekt dla dzieła wystawianego na scenie lub filmowego. Zawiera charakterystykę fabuły, postaci i miejsca zdarzeń, opis zachowania postaci, a także dialogi.