Strzelcy ustawili się na polanie z przygotowanymi strzelbami. Wpatrywali się w las i niecierpliwili, wodząc lufami po drzewach. Pierwsi uczestnicy polowania nie wytrzymali i rzucili się do lasu, by dostąpić zaszczytu upolowania niedźwiedzia. Wojski ostrzegał, że w pojedynkę nie można dać rady strasznej bestii, jednak zuchwałość strzelców wygrała. Zza drzew słychać było kolejne i kolejne strzały, aż w końcu do polany dotarł przeraźliwy ryk niedźwiedzia, który wymieszał się z krzykami, trąbami i ujadaniem psów.
Rozjuszone zwierzę wypadło na polanę, z wściekłości wyrywając z ziemi drzewa i pniaki z korzeniami. Wtem skierowało się w stronę Hrabiego i Tadeusza. Niedoświadczeni, wycelowali swoje flinty i wystrzelili – bezskutecznie. Niedźwiedź był coraz bliżej, a nieszczęśnicy widzieli już jego czerwone ślepia i blade jak śmierć kły. Gdy bestia zamachnęła się łapą, Rejent, Asesor i Gerwazy wyskoczyli na polanę. Doświadczeni strzelcy wycelowali w mig, walcząc z czasem. Widzieli, jak łapa niedźwiedzia opada na głowę Hrabiego.
Trafili. Ogromne zwierzę upadło rażone na raz wystrzałami z trzech strzelb. W mig doskoczyły do niego psy, dusząc i szarpiąc niedźwiedzia, który jeszcze starał się podnieść, jeszcze starał się porazić swoimi łapami i kłami niedoszłe ofiary. Nagle uszło z niego życie. Zgromadzeni zamilkli. Przyglądali się włochatemu cielsku, nie wierząc we własne szczęście.
Opis to podstawowa forma narracji. Służy do przekazania informacji na temat przedmiotu, zjawiska, zdarzenia etc. Opisem jako narzędziem narracyjnym można posługiwać się, aby stworzyć odpowiedni nastrój lub dynamikę w tekście literackim.