Mg: 1s2 2s2 2p6 3s2 → elektrony walencyjne znajdują się na orbitalu 3s
Si: 1s2 2s2 2p6 3s2 3p2 → elektrony walencyjne znajdują się na orbitalach 3s i 3p
Fe: 1s2 2s2 2p6 3s2 3p6 4s2 3d6 → elektrony walencyjne znajdują się na orbitalu 4s
W pierwszym kroku zlokalizuj pierwiastki. Ustal, w których okresach leżą. Spójrz na liczby atomowe – odpowiadają one ilości elektronów w atomie każdego z pierwiastków. Całkowita suma indeksów górnych wszystkich powłok musi odpowiadać liczbie atomowej pierwiastka.
Konfiguracja elektronowa ma na celu ukazanie elektronów na podpowłokach. Zapisujemy ją za pomocą literowych symboli podpowłok, których litery odpowiadają literom bloków w układzie okresowym. Podpowłokom towarzyszy główna liczba kwantowa (odpowiadająca numerowi okresu). Suma elektronów o tej samej głównej liczbie kwantowej odpowiada liczbie elektronów z odpowiedniej powłoki w zapisie powłokowym.
Zwróć uwagę, że po podpowłoce 4s (w przypadku żelaza) zapisujemy 3d (a nie 4d – mimo że tak robimy na poprzednich etapach). Wynika to z tego, że blok d tworzony jest przez pierwiastki, które w atomach mają elektrony walencyjne na podpowłoce ns oraz (n – 1) ∙ d, gdzie n to numer okresu.
Elektrony walencyjne znajdują się na ostatniej powłoce, czyli na podpowłokach z największą główną liczbą kwantową.