Perspektywa linearna – termin w malarstwie renesansowym, opierający się na zasadach geometrii, który mówił, że wielkość obiektu malała wraz ze wzrostem odległości od patrzącego, a linie prostopadłe do płaszczyzny obrazu schodzą się w jednym punkcie na horyzoncie. Dzięki temu uzyskiwano głębię obrazu tzw. trójwymiarową przestrzeń.
Plan centralny – termin z architektury okresu renesansu, opisujący budowlę skonstruowaną na podstawie dwóch krzyżujących się osi symetrii.
Manieryzm – termin w sztukach plastycznych powstały w latach 20. XVI w., charakteryzował się wzorowaniem na osiągnięciach artystów doby renesansu, naśladowaniu ich stylu – maniery, przy jednoczesnej niezwykłości środków artystycznych, chęci zaskoczenia widza i przesadnym wyrafinowaniu: bogactwie kontrastujących barw, wrażeniu chaosu, wydłużonych, skręconych ciałach postaci.
