Na przełomie średniowiecza i epoki nowożytnej Europejczycy podjęli wyprawy odkrywcze w celu znalezienia szlaku handlowego do Indii i krajów Azji Wschodniej. Głównym powodem wypraw były przyczyny ekonomiczne i społeczne:
· zapotrzebowanie na luksusowe dalekowschodnie towary oraz kruszce,
· kontrola szlaków handlowych przez Turków osmańskich,
· próba odnalezienia bezpośredniej drogi do bogactw,
· załamanie się systemu feudalnego w Europie i dążenie szlachty do wzbogacenia się,
· chęć nawracania na chrześcijaństwo,
· ciekawość świata i rozwój myśli humanistycznej.
Portugalia i Hiszpania miała pierwszeństwo w tej dziedzinie w wyniku rywalizacji politycznej między tymi krajami oraz podboju Afryki wzdłuż zachodniego wybrzeża ku jej południowi.
W 2. połowie XV w. zakończyła się rekonkwista (wyrzucenie wyznawców Islamu z Półwyspu Iberyjskiego), z tego powodu część rycerstwa w Portugalii i Hiszpanii poszukiwała nowego pomysłu na życie i wzbogacenie się. Uważali, że nie mają wiele do stracenia, a dzięki bliskiemu położeniu mórz i oceanu byli dobrze obyci z wodą. Wyprawy odkrywcze okazały się opłacalne i zaczęto inwestować w nie duże sumy pieniędzy. Oprócz dużych zalet ekonomicznych, politycznie, zwłaszcza Portugalia, nie miała zbyt dużej możliwości ekspansji na lądzie, dlatego perspektywa podboju zamorskich terytoriów, wydawała się kusząca.