Bycie artystą w epoce modernizmu polegało na ciągłym manifestowaniu swojej odrębności, artysta był kapłanem, magiem, jednostką wyjątkową, która musiała odróżniać się od innych.
Postawa, którą przyjmowali artyści, m.in. Charles Baudelaire, to dandyzm – kreacja ta zakładała pogardę dla mieszczańskiego stylu życia, kult piękna, teatralizację życia. Dandyzm był przejawem życia na wzór literatury, teatru, wymyślonej pozy. Wyobrażam sobie, że musiało to być trudne – w takiej postawie brakowało autentyzmu. Dlatego artyści epoki modernizmu wybrali na swój atrybut maskę, pojawia się ona między innymi w autoportrecie Wojciecha Weissa, a także w autoportrecie Jamesa Ensora.
Weiss przedstawił siebie patrzącego na odbiorcę, z lekkim uśmiechem, tak jakby puszczał do widza oko, trzyma on maski w rękach. Takim sposobem przedstawienia przekazuje nam, że zdaje sobie sprawę, że życie artysty to poza nie pokazuje prawdziwego życia. Życie skryte jest za maskami – Weiss świadomy tego, panuje nad swoimi maskami – trzyma je w rękach.
Inaczej sytuacja wygląda na portrecie Ensora – wydaje się on zagubiony wśród masek. Podobieństwo w kolorystyce między maskami a twarzą mężczyzny wskazuje, że zatracił on rozróżnienie między prawdziwym życiem a pozą artysty. Jego autoportret zdaje się przekazywać prawdę o tym, że poza artysty zawładnęła nim.
Bycie artystą nigdy nie było łatwe, artysta zwykle jest wrażliwszy i nierozumiany. W epoce modernizmu wymogi idei „sztuki dla sztuki” narzuciły także na artystę obowiązek kreowania siebie, co nie zawsze szło w parze z autentycznym życiem.
Tworząc wypowiedzi pisemne, pamiętaj o zachowaniu kompozycji. Zacznij od wstępu, gdzie umieścisz temat wypowiedzi, tezę lub pytanie problemowe. Następnie w rozwinięciu posługując się argumentami i przykładami, rozwiń problem zawarty we wstępie. Zakończenie to miejsce na podsumowanie rozważań.