Kiełkowanie hipogeiczne - kiełkowanie podziemne. Charakterystyczne dla niego jest to, że liścienie pozostają w nasieniu, które znajduje się pod ziemią i ulegają zaschnięciu, dopiero kiedy obecne w nich substancje odżywcze zostaną przekazane rozwijającemu się pędowi. Fotosynteza rozpoczyna się dopiero po wyrośnięciu pierwszych liści. Przykłady: bób, groszek, soja, fasola zwyczajna.
Kiełkowanie epigeiczne to kiełkowanie nadziemne, w czasie którego liścienie od razu wydostają się nad ziemię i rozpoczynają proces fotosyntezy, co zapewnia substancje pokarmowe siewce. Przykłady: kukurydza, rzepak, słonecznik, rzodkiewnik.
