W środowisku wodnym panuje poziom stałej maksymalnej wilgotności, w przeciwieństwie do środowiska lądowego, gdzie jest ona zmienna. Związane jest to z dostępnością do wody, która jest ograniczona na lądzie. Gęstość wody jest większa niż gęstość rośliny, co zapewnia im bezproblemowe utrzymanie pozycji pionowej, bez nakładu własnej energii. Odwrotnie jest na lądzie, gdzie rośliny zostały zmuszone do wytworzenia tkanek wzmacniających. Życie na lądzie daje w zamian lepszy dostęp do światła, co jest konieczne do przeprowadzania fotosyntezy. Kolejną różnicą jest temperatura, która na lądzie jest zmienna, a w wodzie wykazuje ona mniejszą amplitudę zmian.
W wyniku konkurencji o dostępność do światła i soli mineralnych rośliny zaczęły przystosowywać się do warunków panujących na lądzie. Są one dużo trudniejsze, dlatego rośliny musiały wykształcić adaptacje, niwelujące niektóre braki związane z rezygnacją z życia w wodzie. Takie przystosowania to m. in. wykształcenie tkanki okrywającej, tkanek wzmacniających, systemu korzeniowego, aparatów szparkowych, liści itp.