W XVI wieku liczba ludności Rzeczypospolitej sięgała 7,5 do 8 mln. Największy procent (około 75–80%) stanowiła ludność chłopska, która w dużej mierze zamieszkiwała tereny Litwy. Około 16–19% zajmowało mieszczaństwo, które występowało głównie na ziemiach polskich i w Prusach Królewskich. Diametralnie mniejsza była grupa szlachty (6–7%) i duchowieństwa – 2–3%. Najmniej było Żydów (0,3–0,4%). W przeciwieństwie do Europy Zachodniej, gdzie największe skupiska ludności były w miastach, najbardziej licznie zamieszkiwano obszary wiejskie, gdzie skupiał się rozwój gospodarki folwarczno-pańszczyźnianej i następował rozwój produkcji rolniczej.
