O tym, że przedstawiciele narodu mieli ustanawiać system prawny państwa i być jego gwarantem, mówi fragment pierwszego źródła historycznego dotyczący przywileju mielnickiego: „Lepiej więc poddanym być radzie ludzi roztropnych i prawom, niż dowolności i namiętności panującego, a póki senat powagą swą rozstrzyga i stanowi, póty państwo w sile swej się utrzymuje”. W drugim tekście mówi o tym fragment: „wraz ze wszystkimi naszego królestwa prałatami [biskupami], panami rad [senatorami] i posłami ziemskimi [...]”.
Konstytucja Nihil novi doprowadziła do ograniczenia wpływów możnowładztwa, z którego przedstawicieli składał się senat. Od tej pory prawo i przywileje miały być nadawane za wspólną zgodą króla, szlachty i możnowładców.
Przywilej mielnicki – nadany przez władcę w 1501 r. w Mielniku, dawał senatowi prawo wypowiadania posłuszeństwa królowi, jeśli ten nie przestrzegał prawa.
Nihil novi – konstytucja uchwalona w 1505 roku jako porozumienie między szlachtą a władcą. Unieważniała postanowienia przywileju mielnickiego. Zgodnie z nią, nie można było stanowić nowego prawa lub nadawać przywilejów bez wspólnej zgodą króla, możnowładztwa i szlachty. (W XVI wieku wszelkie uchwały nazywano konstytucjami.)