Traktat wiedeński został zawarty w 1515 r. przez cesarza Maksymiliana Habsburga oraz Zygmunta Starego Jagiellończyka. W efekcie umów między cesarstwem i Rzeczpospolitą Habsburgowie zobowiązali się do zaprzestania popierania Krzyżaków i Rosji przeciwko państwu polskiemu. W zamian Jagiellonowie zobowiązali się do podwójnego małżeństwa dzieci Władysława Jagiellończyka oraz wnuków cesarza. Wiązało się to z dziedziczeniem tronów w razie wymarcia któregoś z rodów.
Zawarcie traktatu wiedeńskiego miało duże znaczenie polityczne. Król Zygmunt Stary chciał porozumieć się z Habsburgami, aby uchronić państwo przed groźnym przymierzem Habsburgów z Wielkim Księstwem Moskiewskim oraz uzyskać wsparcie w walce z ekspansją turecką. Umowa wpłynęła na utrzymanie pokoju i stabilizację w Europie oraz zmniejszyła prawdopodobieństwo konfliktu zbrojnego między dwoma potężnymi dynastiami. Traktat zacieśnił stosunki handlowe i kulturowe między oba państwami.
Traktat wiedeński został zawarty w 1515 r. między królem Polski Zygmuntem I Starym a cesarzem Maksymilianem I Habsburgiem. Głównym założeniem było uregulowanie stosunków między Cesarstwem a Rzeczpospolitą i wytyczenie jej granic, w tym celu zawiązano sojusz przeciwko Węgrom i Turcji, wytyczono granice na rzece Dunajec, Polska zobligowała się do wsparcia Cesarstwa przeciwko walkom z Wenecją. Traktat miał duże znaczenie w ustabilizowanie stosunków międzynarodowych w Europie.