Gospodarka folwarczno-pańszczyźniana była głównym sposobem produkcji w rolnictwie w Koronie w XVI w. Było to spowodowane wysokimi cenami zboża na rynkach zachodnich i zapotrzebowaniem w tych krajach importu tanich produktów rolniczych z Europy Wschodniej i Środkowej, a także dużą ilością darmowej siły roboczej – chłopów, którzy odrabiali w folwarkach szlachciców pańszczyznę. Gospodarka folwarczno-pańszczyźniana opierała się głównie na produkcji zboża, które spławiano rzekami z Małopolski, Mazowsza i Wielkopolski do Gdańska. W rejonach, gdzie niedaleko znajdowały się miasta, zboże sprzedawano mieszczanom. Rozwijał się też handel wołów i koni. Eksportowano len, konopie i surowce leśne. Hodowano również ryby i owce na wełnę, na rynki lokalne. Szlachta oprócz przychodów ze sprzedaży produktów rolnych bogaciła się na chłopskich czynszach i daninach w naturze oraz na monopolu na prowadzenie młyna czy sprzedaży soli lub alkoholu.
