Tekst A: styl publicystyczny
– jest subiektywny,
– zawiera potocyzmy (np. wybuchła sprawa).
Słownictwo w stylu publicystycznym:
– słownictwo wartościujące (tempo było ekspresowe, dziwny koniec dziwnej sprawy),
– subiektywne: dziwny.
Składnia w stylu publicystycznym:
– czasowniki w pierwszej osobie czasu teraźniejszego lub przeszłego.
Tekst B: styl dziennikarski
– przekazuje rzetelne informacje,
– skupiony jest na faktach,
– komentarz wartościujący został ograniczony do minimum,
– nie ma zabarwienia emocjonalnego.
Składnia w stylu dziennikarskim:
– przewaga zdań pojedynczych rozwiniętych,
– czasowniki w trzeciej osobie, czasu przeszłego;
Słownictwo w stylu dziennikarskim:
– wyrazy o znaczeniu ogólnym: problem, sprawa, trudność, kłopot, afera, rozwiązania itd.;
– wyraźne dążenie do jak najkrótszej informacji: akronimy (WTA Tour, US Open)
Zauważ, który z tekstów ma styl dziennikarski, a który publicystyczny.
Styl dziennikarski: przekazuje rzetelne informacje, przejawia skupienie na faktach, nie ma zabarwienia emocjonalnego oraz posiada ograniczony do minimum język wartościujący.
Styl publicystyczny: komentarz subiektywny, może zawierać potocyzmy, ocenia rzeczywistość lub wydarzenia.