Pani Bovary jest przerażona postacią żebraka, ponieważ słowa jego piosenki kontrastowały z osobą, która ją śpiewała. Emma zaskoczona była, że ktoś o takim wyglądzie może wiedzieć cokolwiek o miłości, a nawet znać jakąś wesołą piosenkę o niej. To nie piękny mężczyzna na scenie wykonuje piękny utwór, a zwykły żebrak. Jej ostatnie spotkanie z nim można rozumieć jako ostateczny powód decyzji o samobójstwie – kobieta daje mu swoje ostatnie pieniądze, po czym rzuca się w wir poszukiwania pożyczki u któregokolwiek z mężczyzn. Lubiła w sobie rozrzutność i poczucie górowania nad innymi własnym majątkiem, a kiedy okazało się, że dalej jest to niemożliwe, sięgnęła po znany sobie, romantyczny sposób rozwiązania problemu.
W tym zadaniu zauważ, że Emma przyzwyczajona jest do sztuki wysokiej, która traktuje pięknie o miłości. Brzydota i odraza nie są połączone z piosenkami o miłości, a nagle to właśnie żebrak intonuje melodię ze słowami o dziewczynie, która śni o miłości. W jaki sposób poczucie wyższości nad żebrakiem koresponduje z jej życiem ponad stan i decyzją o samobójstwie?