Fascynacja folklorem i kulturą ludową była specyficzna dla artystów Młodej Polski. Fascynowała ich zarówno kultura Podhala, jak i charakterystyczne dla tego regionu skaliste Tatry. Ich tajemniczy, dziki krajobraz stanowił inspirację dla wielu twórców, którzy w utworach często posługiwali się zabiegiem psychizacji krajobrazu. Melancholia i niepokój bijące z górskich szczytów stanowiły trafną ilustrację dla dekadenckiej duszy, pozbawionej złudzeń co do świata i pełnej pesymizmu. Przykładem takiego ujęcia jest cykl Krzak dzikiej róży w Ciemnych Smreczynach Jana Kasprowicza. Piękny, lecz zmienny, krajobraz był także wdzięcznym przykładem popularnego impresjonistycznego opisu, skupiający się na ulotności chwili i sensualności – np. Melodia mgieł nocnych Kazimierza Przerwy-Tetmajera. Kultura góralska była przedstawiana często w sposób realistyczny, jako przedmiot pogłębionej obserwacji i fascynacji twórców tej epoki – na przykład na obrazie Odpoczynek w szałasie tatrzańskim Wojciecha Gersona.
Fascynacja Tatrami i kulturą góralską była bardzo charakterystyczna dla twórców Młodej Polski. Jej świadectwem są liczne utwory (Kasprowicz, Przerwa-Tetmajer) i obrazy (Gerson, Witkiewicz).