Autor wiersza, by uchwycić bieżący moment, stosuje barwne epitety (nieruchomą, czarną toń, nagich, skrzesanych turni)), synestezje (głucho warczą), wyrazy dźwiękonaśladowcze (po cichu, głucho, warczą), ożywienia (warczą strumienie, rzeka ogarnie je). Kazimierz Przerwa-Tetmajer operuje również grą światła i cienia, co szczególnie można dostrzec w ostatnich strofach utworu.
Poprzez zastosowanie technik impresjonistycznych opisywany krajobraz przywodzi na myśl pewną wizję, marzenie senne. Wszystko wydaje się zatarte, tajemnicze, jakby za mgłą, co dokładnie oddaje fragment: Na zaćmioną dolinę Kościelisk…, …tajemnicze milczenia w mgławicach oparów. Daje wrażanie zatopienia się w jakiejś górskiej baśniowości.
Impresjonizm w literaturze zakłada, iż to odbiorca obserwuje świat przedstawiony z perspektywy bohaterów. Pozwala na ukazanie nastrojowości, chwili, przeżyć, emocji bohaterów. Autorzy, korzystając z takich środków artystycznych jak: synestezje, epitety, onomatopeje, ożywienia oraz metafory tworzą impresjonistyczne opisy.