Indywidualistką na pewno można nazwać Jagnę ze społeczności Lipiec. Nie wpisała się ona w wiejską gromadę i wyróżniała na tle innych. Jej indywidualność wynikała z tego, że nie posiadała cech typowej chłopki i odpowiedniej żony, ale miała duszę artystki, była wrażliwa. Za tę odmienność spotkała ją kara.
Inną postacią, na którą warto zwrócić uwagę jest Rachela z Wesela. Rachela to córka karczmarza, jest żydówką. Ojciec w akcie pierwszym zapowiada przybycie swojej córki i charakteryzuje ją w następujący sposób: „Mówi, że ją muzyka bierze, / za mąż jej nie biorą jeszcze; / może ją przy poczcie umieszczę: / moja córka, to kobita, a jest panna modern, całkiem / jak gwiazda”, „Jakie tylko książki są, to czyta, / a i ciasto gniecie wałkiem, / była w Wiedniu na operze, / w domu sama sobie pierze -/ no, zna cały Przybyszewski, / a włosy nosi w półkole, / jak włoscy w obrazach anieli.” Rachela jest przedstawiona jako kobieta nowoczesna, zainteresowana literaturą, jej życie toczy się wokół sztuki. Później to ona wraz z Poetą wpadają na pomysł zaproszenia chochoła – poruszają go siłą swej poetyckiej wyobraźni. Rachela sama nie pisze poezji, ale wszystko widzi przez jej pryzmat, mówi: „ale za to, kędy spojrzę, to widzę / poezję żywą zaklętą, / tę świętą.”
Młoda Polska to epoka, której ramy czasowe są umowę określane na lata ok. 1980-1918. Jest to nazwa wymyślona przez twórców epoki na wzór ówczesnych trendów (np. Młode Niemcy), po raz pierwszy pojawiła się w cyklu artykułów Artura Górskiego publikowanych w krakowskim „Życiu”. Młoda Polska wpisuje się w ramy europejskiego modernizmu, który trwał od drugiej połowy XIX wieku do początków wieku XX. Modernizm z francuskiego znaczy nowoczesny.