Na postawie Wesela można stwierdzić, że przedstawiciele chłopstwa zainteresowani są sprawami politycznymi, znają swoją wartość, wykazują się żywym temperamentem, przywiązani są do zasad, tradycji i wartości. Przedstawiciele chłopstwa aspirują, aby nawiązać kontakt z warstwą inteligencką, jak Czepiec, który wypytuje o politykę. W rozmowie z Radczynią Klimina pokazuje, że należy jej się szacunek i nie życzy sobie wypytywania. Panna Młoda jawi się jako wierna zasadom („Trza być w butach na weselu”), Pan Młody podchodzi luźniej do tradycji, namawiając do ściągnięcia obuwia. Z drugiej strony na weselu dochodzi do bójek i kłótni, a więc chłopi jawią się też jako temperamentni, zapalczywi, skorzy do bójek, pijaństwa.
Obraz chłopa na podstawie powieści Reymonta to: człowiek temperamentny, kierujący się instynktami, przywiązany do tradycji, szanujący gromadę chłopską. Jest także przywiązany do ziemi, zna wartość pracy, związany z rytmem przyrody.
Młoda Polska to epoka, której ramy czasowe są umowę określane na lata ok. 1980-1918. Jest to nazwa wymyślona przez twórców epoki na wzór ówczesnych trendów (np. Młode Niemcy), po raz pierwszy pojawiła się w cyklu artykułów Artura Górskiego publikowanych w krakowskim „Życiu”. Młoda Polska wpisuje się w ramy europejskiego modernizmu, który trwał od drugiej połowy XIX wieku do początków wieku XX. Modernizm z francuskiego znaczy nowoczesny.