Według autora tekstu, sukcesy Arabów w walkach z Bizancjum i Persją wynikały nie tylko z wyczerpania obydwu krajów po długoletniej wojnie, ale również nieprzystosowaniem ich armii do walki z mobilnym przeciwnikiem, pozostawieniem miast na granicy z Półwyspem Arabskim bez potężnych umocnień i (w przypadku Bizancjum) prześladowanie heretyków, którzy w wyniku tego preferowali zapewniających wolność religijną Arabów.
Długoletnia wojna wyniszczyła zarówno Bizancjum, jak i Persję. Obydwa kraje nie były w stanie udźwignąć ciężaru kolejnego konfliktu z nowym przeciwnikiem, co pozwoliło Arabom w krótkim czasie stworzyć potężne imperium.