Po rozbiorze w 1795 roku Polacy stracili formalną niepodległość i znaleźli się pod zaborem trzech mocarstw: Rosji, Prus i Austrii. Mimo to, nadal dążyli do odzyskania wolności i podejmowali różne działania w tym kierunku. Jedną z możliwości było zaangażowanie się w powstania zbrojne przeciwko zaborcom. Przykładem takiego działania było powstanie kościuszkowskie w 1794 roku, które miało na celu obalenie zaborczych rządów i przywrócenie niepodległości. Mimo że powstanie zostało stłumione, stanowiło ważny moment w polskiej historii i pokazało, że dążenie do pragnienia narodowowyzwoleńcze są silne wśród obywateli Rzeczypospolitej.
Polacy podejmowali również dyplomatyczne i polityczne starania na arenie międzynarodowej. W okresie rewolucji francuskiej i panowania Napoleona Bonapartego, wielu Polaków widziało w Francji sprzymierzeńca i nadzieję na odbudowę niepodległej Rzeczypospolitej. Istniała wśród nich nadzieja, że cesarz Francuzów, w ramach swojej polityki europejskiej, doprowadzi do odradzenia ojczyzny w zamian za ofiarność i waleczność polskich ochotników. To właśnie z Polacy nim wiązali największe nadzieje, niestety, mimo kilku prób, te nadzieje nie zostały w pełni zrealizowane, a Polska nie odzyskała niepodległości aż do końca I wojny światowej.
Księstwo Warszawskie było pewnym krokiem w kierunku odrodzenia państwowości polskiej. Posiadało pewną autonomię, choć formalnie było zależne od Francji. Ustanowiono w nim nowoczesne instytucje, wprowadzono reformy administracyjne, prawne i gospodarcze, a także rozwijano edukację i kulturę. Choć istnienie Księstwa Warszawskiego było krótkotrwałe, stanowiło ważny etap w dążeniu do odzyskania niepodległości.